Blog Image

Als het weerlicht

Over de roman...

Turnhout,mei 1940. De moeder van de 7-jarige Hermina beslist om te vluchten naar Frankrijk met de vrouwen en kinderen van de familie; de mannen zijn gemobiliseerd.
Vanaf dat moment neemt het leven van het kleine meisje een onvoorziene maar definitieve wending, want “een oorlog vergeet je nooit”.
We volgen Hermina (Mien) van haar 7de tot haar 17de, dus ook nog in de na-oorlogse jaren waarin de vrachtwagen van haar vader haar belangrijkste leerschool wordt.
Een verhaal over de gruwel en absurditeit van oorlog en hoe een mensenleven er door wordt bepaald, tevens een verhaal over een zeer hechte vader-dochterband.
Riet Vanloo slaagt er telkens weer in om van een “gewoon verhaal” een beklijvende roman te maken. Pure vertelkunst.


Bestel het boek hier!



Voorintekening

Voorstelling 21/09/2017 Posted on Mon, July 10, 2017 12:01:10


Wij reserveren een gesigneerd exemplaar voor u aan het voordeeltarief van 18 euro:

* indien u het boek ophaalt tijdens de voorstelling, op 21 september 2017 om 18.30 uurin ‘T KAFFEE van Woonzorgcentrum DE WENDING, Albert Van Dyckstraat 18, Turnhout.

* indien u het boek ophaalt bij de auteur, na afspraak.

U betaalt 23 euro indien u het boek gesigneerd en wel wil toegestuurd krijgen via de post.

Als het weerlicht zal ook verkrijgbaar zijn in de boekhandel vanaf 21 september 2017 aan 20 euro.

Voorintekenen kan tot en met 31 augustus 2017, door een mailtje te sturen naar rietvanloo@inter-actief.be (vergeet ons ook uw naam en voornaam, adres en telefoon niet mee te delen) en storting van 18 of 23 euro op dit rekeningnummer, met vermelding “Als het weerlicht”:

Uitgeverij vzw de Scriptomanen

BE 43 0016 9362 0101

BIC GEBABEBB

Meerdere exemplaren bestellen kan uiteraard ook.

Alvast bedankt en tot binnenkort!

Patrick Bernauw (uitgever) & Riet Vanloo

PROGRAMMA BOEKVOORSTELLING

Op 21 september:

– zal Schepen van Patrimonium Turnhout Marc Boogers ons naar aanleiding van deze uitgave toespreken,
– zal collega-auteur Brigitte Van Aken een paar passages uit mijn roman voorlezen,
– zal uitgever Patrick Bernauw nog enige toelichting geven
– zullen de gekochte exemplaren gesigneerd worden
en zal An Willems het geheel opfleuren met prachtige accordeonmuziek!


Hartelijk welkom!



Cover met foto van Rob Koop

Voorpublicatie Posted on Mon, July 10, 2017 11:58:22



Op grote voet

Voorpublicatie Posted on Mon, July 10, 2017 11:50:37

Vake
kijkt me aan, wil nog iets zeggen maar zwijgt en rijdt verder.

‘Hoort ge
dat, Mieneke?’ vraagt hij plots, bijna fluisterend. Ik luister gespannen.

‘Neen, ik
hoor niets speciaals. Wat moet ik horen, Vôtje?’

‘Onze
motor. ’t Is een stille. Hij draait precies op boter.’

‘Ja, nu
hoor ik het ook.’ Vake glimlacht.

‘Als ge
rijdt, moet ge altijd naar uwe motor luisteren. Hij vertelt u alles wat ge als
chauffeur moet weten. Onthoudt ge dat, Lievekin?’

Ik knik
overtuigend.

‘Het
vlakke land ligt nu achter ons. Hier komen de eerste heuvels van de Ardennen.’

De wegen
gaan omhoog en omlaag en worden witter. We rijden dwars door sparrenbossen.

‘Nu rem
je op je motor, hé Vôtje?’

Vake
heeft een gouden tand rechts boven en die blinkt als hij lacht.

‘Straks
wordt het lastiger, Lievekin. Dan zijn we zwaar geladen.’

‘Maar gij
kunt goed rijden, hé Vôtje?’

Daar is
die tand weer. Ik vind hem mooi. Ik wil later ook zo’n gouden tand.

We
stoppen tussen twee bergen opeengestapelde boomstammen en stappen uit in de
sneeuw. Nu staan we onder een grote kraan.

‘Kom’,
zegt vake. ‘Eerst naar het bureau in de loods om mijn papieren van Foresco af
te geven.’

Zijn
grote zolen maken voeten in de sneeuw en ik stap er telkens in. Mijn benen zijn
al bijna zo lang als die van vake, mijn schoenen gelukkig kleiner. Ik heb nu al
maat 39, de grootste voeten van de klas en dat vind ik niet fijn; zelfs de juf
heeft maar een maatje 37.



Het feest gaat niet door

Voorpublicatie Posted on Mon, July 10, 2017 11:47:50


Ik word
wakker door gestommel beneden aan de trap, sluip op blote voeten naar de
overloop en steek mijn hoofd tussen de spijlen. Ik zie moeke met een zak
aardappelen sleuren en die bij de voordeur zetten. Er staat ook al een grote
koffer met daarop onze jassen en dikke dekens. Ze kijkt op en ziet me.

‘Ga u een
beetje wassen, Mien,’ zegt ze. ‘En dan moogt ge uw communiekleren aantrekken’.

‘Waarom?’

‘Het
feest gaat niet door en het is zonde om dat schoon kleedje te verkreukelen in
de koffer.’

‘Waarom,
moeke?’ Mijn keel doet zeer.

‘Omdat we
nu vertrekken en geen gezeur!’

‘En mijn
kroontje?’

‘Laat dat
maar hier. Dat hebben we daar niet nodig. En haast u een beetje. Sjarel zal er
zo zijn.’

‘En
vake?’

‘Die is
weg. Hendrik ook.’

‘Waar is
vake?’ Ik krijg geen lucht meer.

Moeke
loopt de woonkamer in en antwoordt niet. Een golf van verdriet overspoelt me.
Ik tier en huil, ben ontroostbaar.

‘Geen
gedoe, Hermina!’ roept moeke vanuit de keuken. Ze lijkt heel boos.

Snikkend
stap ik in mijn zijden jurk. De parelmoeren knoopjes blijven open tot moeke
even de tijd ziet om ze dicht te maken.

‘Waar
gaan we nu naartoe?’ snik ik zachtjes.

‘Dat weet
ik nog niet, Mien. Ik weet alleen dat we hier weg moeten.’